Kim jestem

Gdyby ktoś przeprowadził ankietę uliczną pytając przechodniów o to kim są zapewne usłyszałby różne odpowiedzi. Na pewno ktoś odpowiedziałby, „Ja jestem uczniem”, ktoś inny, „Ja jestem pracownikiem”, „Ja jestem policjantem i dbam o bezpieczeństwo”. Napotkany patriota powiedziałby z dumą „Ja jestem Polakiem”. Ktoś religijny określiłby siebie jako „Katolika, Polaka”. Przykłady można by mnożyć i nie ma jakichkolwiek podstaw do tego, aby tym osobom nie wierzyć, zapewne powiedziałby prawdę. Jednak można zastanowić się nad tym, co określa to, kim jestem. Ważna jest odpowiedź na pytanie: czy to, kim jestem uzależnione jest od tego, co robię? A może przeciwnie to, co robię uzależnione jest od tego, kim jestem. Z punktu widzenia chrześcijańskiego druga odpowiedź jest prawidłowa.

Przyjrzyjmy się wydarzeniom biblijnym. Sedno relacji Stwórcy ze stworzeniem zawiera się w słowach: „uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas.” Są to słowa, które wypowiedział Bóg w ogrodzie Eden, jeszcze przed upadkiem i mówią nam one, że człowiek jest odbiciem chwały Bożej. Bożym zamierzeniem było, aby człowiek był podobny do Niego. W harmonii, jaka panowała w Edenie między Bogiem a człowiekiem łatwo było Adamowi i Ewie samo określić się. Odbicie Boga, podobni do Niego. Jednak ten stan świadomości został zachwiany w wyniku grzechu, który pojawił się na świecie. Adam i Ewa utracili swoje prawdziwe postrzeganie rzeczywistości. Czytamy w 1Mo 3:7-8, że próbowali ukryć się przed Bogiem. Czy nie pokazuje to błędnego zrozumienia tego, kim jest Bóg? Jak można ukryć się przed Bogiem? Po upadku Adam i Ewa nie myśleli logicznie a ich umysły zostały pozbawione prawdziwego poznania Boga. A tym samym stracili poznanie tego, kim naprawdę są.

Pierwszy Adam zgrzeszył i w wyniku tego cała ludzkość zawiniła. Dopiero drugi Adam, czyli Jezus Chrystus doprowadził przez swoją śmierć na krzyżu do pojednania z Bogiem. Owo pojednanie dla współczesnych ludzi jest możliwe dzięki nawróceniu. Nawrócenie to akt odwrócenia się od grzechów i oddania się Jezusowi Chrystusowi, który jedynie może człowiekowi przebaczyć wszystkie grzechy i obdarzyć życiem wiecznym. Nawrócenie ma dwa elementy. Pierwsze to upamiętanie, gr. metanoia ozn. zmianę umysłu, sposobu myślenia, celu [Mt 3:8 Dz 20:21; 26:20 2Ko 7:10 por Iż 55:7]. W upamiętaniu zawiera się element intelektualny zmiany poglądu na grzech. Człowiek uznaje grzech nie tylko za słabość i nieszczęśliwy wypadek albo pomyłkę, ale za osobistą winę, wykroczenie przeciwko Bogu. Upamiętanie angażuje także uczucia człowieka [2Ko 7:10]. Upamiętanie to coś więcej niż wyrzuty sumienia. Człowiek mający wyrzuty sumienia żałuje, że grzech został ujawniony, ale nie żałuje, że grzech popełnił. Upamiętanie w znaczeniu biblijnym angażuje również wolę człowieka. Człowiek musi podjąć decyzję odwrócenia się od grzechu i zwrócenia się do Boga. Drugie to wiara, gr. pistis ozn. mocne przekonanie bazujące na słuchaniu Słowa Bożego i posłuszeństwie Bogu. [Jn 3:16 Dz 16:31 Rz 1:6; 3:25; 10:8-10 Ef 2:8 Hbr 11:1 2.6] Wiara angażuje umysł [Rz 1:19-20; 10:14.17]. uczucia [Mt 13:20-21 Jn 8:30-31] i wolę człowieka [Mt 11:28-29 Łk 14:26.33 Jn 1:12 Rz 10:9]. Wiara jest zdolnością pochodzącą od Boga, gdyż rodzi ją w człowieku Słowo Boże: Rz 10:17 2Pt 1:1 Jd 3.

Zbyt wielu chrześcijan zapomina o tym czego doświadczyli i utożsamia się z pierwszym Adamem, którego smutna historia upadku zapisana jest w 1Mo 1-4. Widzimy siebie jako obozujących na zewnątrz ogrodu Eden. Wiemy, że upadliśmy i na zawsze straciliśmy Raj. Wydaje się, że nie potrafimy powstrzymać się przed powtarzaniem upadku Adama w każdym dniu naszego życia. To prawda, że odziedziczyliśmy swoje życie fizyczne od Adama. Jeżeli jednak jesteś chrześcijaninem, na tym kończy się podobieństwo. Teraz jesteś utożsamiony z ostatnim Adamem, Jezusem Chrystusem. Nie musisz przebywać poza obecnością Boga, jak Adam. Różnica pomiędzy tymi Adamami posiada głębokie, wieczne znaczenie w twoim życiu. Musisz być pewien, że utożsamiasz się z właściwym Adamem. „Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” (1Ko 15:22).

Ponieważ jesteś świętym w Chrystusie przez Boże powołanie, masz udział w dziedzictwie Chrystusa. Poniższa lista przedstawia w pierwszej osobie liczby pojedynczej to, kim naprawdę jesteś w Chrystusie. Są to niektóre teksty biblijne odzwierciedlające to, kim stałeś się w chwili duchowych narodzin. Nie możesz na nie zasłużyć ani zapracować, są one gwarantowane tobie przez Słowo Boże po prostu dlatego, że narodziłeś się w świętym Bożym ludzie przez wiarę w Chrystusa.

Jestem solą ziemi (Mat 5:13). Jestem światłością świata (Mat 5:14). Jestem przyjacielem Chrystusa (J 15:15). Jestem wybrany i ustanowiony przez Chrystusa, aby przynieść Jego owoc (J 15:16). Jestem niewolnikiem sprawiedliwości (Rz 6,18). Jestem niewolnikiem Boga (Rz 6:22). Jestem synem Boga, Bóg jest duchowo moim ojcem (Rz 8,14-15; Gal 3.26; 4.6). Jestem współdziedzicem z Chrystusem dzieląc z Nim Jego dziedzictwo (Rz 8,17). Jestem świątynią — miejscem zamieszkania — Boga. Jego Duch Święty i Jego życie mieszka we mnie (l Kor 3:16-6.19). Jestem zjednoczony z Panem i jestem z Nim jednym duchem (l Kor 6:17). Jestem członkiem ciała Chrystusa (l Kor 12:27; Ef 5:30). Jestem nowym stworzeniem (2 Kor 5:17). Jestem pojednany z Bogiem i jestem sługą pojednania (2 Kor 5:18-19). Jestem synem Boga i jestem w Chrystusie (Gal 3,26.28). Jestem dziedzicem Boga, ponieważ jestem synem Boga (Gal 4:6-7). Jestem święty (Ef 1:1; l Kor 1:2; Flp 1:1; Kol 1:2). Jestem Bożym dziełem — dziełem Jego rąk — narodzonym na nowo w Chrystusie do pełnienia Jego dzieła (Ef2,10). Jestem współobywatelem wraz z resztą Bożej rodziny (Ef 2:19). Jestem więźniem Chrystusa (Ef 3:l; 4:l). Jestem sprawiedliwy i święty (Ef 4:24). Jestem obywatelem nieba posadzonym już teraz w niebie (Flp 3:20; Ef 2:6). Jestem ukryty z Chrystusem w Bogu (Kol 3:3). Jestem wyrazem życia Chrystusa, ponieważ On jest moim życiem (Kol 3:4). Jestem wybrany przez Boga, święty i umiłowany (Koi 3:12; l Tes 1:4). Jestem synem światłości, a nie ciemności (l Tes 5:5). Jestem świętym uczestnikiem niebiańskiego powołania (Hbr 3:1). Jestem uczestnikiem Chrystusa; mam udział w Jego życiu (Hbr 3:14). Jestem jednym z żywych Bożych kamieni budowanych w Chrystusie jako duchowy dom (l P 2:5). Jestem członkiem wybranej ludzkości, mesjańskiego kapłaństwa, świętego narodu, ludu będącego własnością Boga (l P 2:9-10). Jestem obcym na tym świecie, w którym żyję chwilowo (l P 2:11). Jestem wrogiem szatana (l P 5:8). Jestem dzieckiem Boga i będę podobny do Chrystusa, kiedy On powróci (l Jn 3:1-2). Jestem narodzony z Boga, a zły — diabeł — nie może mnie dotknąć (l Jn 5:18). Nie jestem wielkim "Ja jestem" (2Mo 3:14; J 8:24.28.58). Lecz dzięki łasce Boga jestem tym, kim jestem (l Kor 15:10).

Zaczerpnięte z N.T. Anderson, Zwycięstwo nad ciemnością Lublin: Wydawnictwo Pojednanie, 1992.

Oprac. diak. mgr Krzysztof Wawrzeniuk.