Czym jest chrześcijańskie świadectwo

Składać świadectwo - to znaczy stwierdzić rzeczywistość jakiegoś faktu, nadając temu stwierdzeniu charakter urzędowy, wymagany przez okoliczności zewnętrzne. Naturalne ramy do składania świadectwa stwarza proces prawny.

Lecz Biblia zajmuje się przede wszystkim świadectwami wydawanymi przez ludzi, podkreślając ich wagę. Przepisy prawne regulują sposób dawania świadectwa: nie wolno nikogo potępiać bez wysłuchania zeznań świadków (4Mo 5:13). Aby wykluczyć ewentualny błąd lub złośliwość, żąda się, by było przynajmniej dwu świadków (4Mo 35:30; Mt 18:16). W przypadkach wykroczeń zasługujących na karę śmierci świadkowie, biorąc pełną odpowiedzialność za wydanie wyroku skazującego, jako pierwsi mają wziąć udział w wykonywaniu wyroku (5Mo 17:7; por. Dz 7:58). Lecz gdzie wchodzi w grę ludzkie słowo, tam zawsze może się wśliznąć także kłamstwo: psalmiści często uskarżają się na fałszywych świadków, którzy ich obciążają (Ps 27:12; 35:11); znane są też tragiczne procesy, w których fałszywi świadkowie odgrywają zasadniczą rolę (Dn 13:34-41). Dekalog bardzo surowo zakazuje składania fałszywych zeznań (5Mo 5:20); 5Mo sankcjonuje ten zakaz, odwołując się do prawa zemsty (5Mo 19:18 n).

Nowy Testament o świadectwie

Podobnie jak Stary Testament, również i Nowy potępia składanie fałszywego świadectwa. Przykładów takich fałszerstw dostarcza tu proces Jezusa (Mt 26:59-65). W trosce o zachowanie swej dyscypliny wewnętrznej społeczność chrześcijańska przestrzega sformułowanej już w 5Mo reguły o dwu albo trzech świadkach (Mt 18:16; 2Ko 13:1; 1Tm 5:19). Lecz samo pojęcie świadectwa rozszerza się, przybierając charakter coraz mniej jurydyczny: o człowieku dobrym ci, którzy go znają, wydają dobre świadectwo. Tak Żydzi świadczyli o Jezusie (Łk 4:22), o Korneliuszu (Dz 10:22), o Ananiaszu (22:12), a społeczność chrześcijańska o pierwszych diakonach (Dz 6:3), o Tymoteuszu (Dz 16:2), o Demetriuszu (3Jn 12; por. 3:6) i o samym Pawle (l Ts 2:10), Paweł zaś ze swej strony tak samo dobrze świadczył o Kościołach w Koryncie (2Ko 8:3) i w Galacji (Gal 4:15). W tym wypadku świadectwo posiada wartość czysto religijną. Nasze życie chrześcijańskie nie izoluje nas od innych ludzi. Upływa ono na oczach mnóstwa świadków, zachęcających nas do gorliwości, przy czym chodzi nie tylko o żywych (lTm 6:12), lecz także o tych, którzy nas poprzedzili, odchodząc w wierze do Pana (Hbr 12:l nn). Pierwszym spośród tych świadków jest zresztą sam Bóg: wydaje On dobre świadectwo o świętych Starego Testamentu (Dz 13:22; Hbr 11: 2. 4 n. 39), podobnie zresztą jak o nowo nawróconych z pogaństwa (Dz 15:8).

Jezus i świadectwo

Problem świadectwa koncentruje się obecnie wokół osoby Jezusa. Pojmuje się to świadczenie nadal w sensie znanym nam już z Prawa i z nauczania proroków. Jezus jest świadkiem wiernym w pełnym tego słowa znaczeniu (Obj l:5; 3:14); przyszedł On na świat po to, aby dać świadectwo prawdzie (Jn 18:37). Świadczy o tym, co widział i słyszał u Ojca (3:11.32 n); wydaje świadectwo przeciwko złemu światu (7:7), świadczy o tym, kim jest sam (8:13 n). Jego zeznanie złożone przed Piłatem jest najwyższym świadectwem (1Tm 6:13), świadectwem ukazującym Boży plan zbawienia (2:6). Otóż to świadectwo, odrzucone przez niewierny świat (J 3:11; 8:13), posiada, od strony prawnej, wartość niezaprzeczalną, gdyż jest potwierdzane przez inne świadectwa: przez świadectwo Jana Chrzciciela, streszczające całe Jego posłannictwo (l:6 nn. 15:19; 3:26 nn; 5:33-36); przez świadectwo czynów, których dokonał Jezus sam na polecenie Ojca (5:36; 10:25); przez świadectwo Ojca (5:31 n. 37 n; 8:16 nn). To ostatnie, ukazane w pełnym świetle przez świadectwo Pisma (5:39; por. Hbr 7:8.17; Dz 10:43; 1P 1:11), powinno być bezwzględnie przyjęte; w przeciwnym razie będzie się uważać Boga za kłamcę (1Jn 5:9 nn). To bowiem Duch Święty, dany nam, wydaje świadectwo o Jezusie (J 15, 26), zapewniając równocześnie, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8:16). Oto zestaw świadectw umacniających świadectwo Jezusa. Przyjmując te świadectwa, tym samym uznaje się świadectwo Jezusa i wchodzi się w życie wiarą.

Świadkowie Jezusa

Ażeby dotrzeć do ludzi, świadectwo przybiera postać konkretną głoszenia Ewangelii (Mt 24:14). Apostołowie zostali ustanowieni świadkami Jezusa (Dz 1:8) właśnie po to, aby nieść to świadectwo całemu światu: mają opowiadać wobec ludzi bardzo uroczyście to wszystko, co się przydarzyło od chrztu Jana aż do wniebowstąpienia Jezusa. Szczególnie zaś mają dawać świadectwo o zmartwychwstaniu, które usankcjonowało panowanie Jezusa (1:22; 2:32; itd.). Posłannictwo Pawła zostało określone tymi samymi terminami: na drodze do Damaszku został on ustanowiony świadkiem Chrystusa dla wszystkich ludzi (22:15; 26:16). Znajdując się wśród pogan, wszędzie daje świadectwo o zmartwychwstaniu Jezusa (1Ko 15:15), a przez przyjęcie tego świadectwa rodzi się wiara w pierwotnych gminach (2Ts 1:10; 1 Kor 1:6). Ten sam proces identyfikowania Ewangelii ze świadectwem spotykamy w pismach Jana. Relacje znajdujące się w Ewangelii — to świadectwa naocznego świadka (Jn 19:35; 21:24). Lecz jako natchnione przez Ducha Świętego (Jn 16:13), świadectwo to dotyczy również tajemnicy, kryjącej się za tymi faktami, czyli tajemnicy wcielonego Słowa życia (1Jn 1:2; 4:14). Wierni, którzy przyjęli to świadectwo apostolskie, posiadają w sobie od tej pory świadectwo samego Jezusa, świadectwo będące zapowiedzią prorocką nowych czasów (Obj 12:17; 19:10). Dlatego też świadkowie mający przekazywać to świadectwo mają rysy dawnych proroków (11:3-7).

Rola świadków Jezusa zostanie uwydatniona jeszcze lepiej, gdy wypadnie im dawać świadectwo wobec władców i przed trybunałami, zgodnie z tym, co Jezus przepowiedział już z góry swoim uczniom (Mk 13:9; Mt 10:18; Łk 21:13 n). Zeznania świadków przybierają wtedy charakter uroczysty, lecz stanowią również swoistą zapowiedź cierpienia. I jeżeli chrześcijanie rzeczywiście cierpią prześladowania, to „z powodu świadectwa Jezusa” (Obj l:9). Szczepan jako pierwszy dane przez siebie świadectwo przypieczętował własną krwią (Dz 22:20). Taki sam los czeka tu na ziemi innych świadków Ewangelii (Obj 11:7): iluż z nich odda życie „dla świadectwa Jezusa i dla Słowa Bożego” (6:9; 17:6) Babilon, potęga występująca z całą zajadłością przeciwko Miastu niebieskiemu, będzie się upijać krwią tych świadków-męczenników (17:6). Ale zwycięstwo Babilonu będzie tylko pozorne. W rzeczywistości to oni właśnie, wspólnie z Chrystusem, pokonają diabła „dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa” (12:11). Męczeństwo — to świadectwo wiary przypieczętowane świadectwem krwi.

Świadectwo chrześcijańskie.

Świadectwo ma wielkie znaczenie w Nowym Testamencie, było ono formą dzielenia się Ewangelią z otaczającym światem. W dzisiejszych czasach ludzie nastawieni są na słuchanie wszelkiego rodzaju opowieści z życia innych ludzi. Opowieści te można oglądać w telewizji w coraz bardziej popularnych programach o tej tematyce. Owa popularyzacja opowieści jest możliwością dla współczesnych chrześcijan, aby dotrzeć do ludzi z Ewangelią o Jezusie Chrystusie. Jednak, aby świadectwo docierało do ludzi musi być przedstawione w takiej formie, jaka jest zrozumiała dla ludzi wokół nas. Jak zatem powinni współcześni chrześcijanie świadczyć?

Chrześcijanie powinni wiedzieć, że istnieją różne rodzaje świadectw. Podobnie jak mówimy o różnych rodzajach modlitwy tj. uwielbienie, dziękczynienie, prośba, tak ma się sprawa ze świadectwem, może ono być świadectwem nawrócenia, świadectwem Bożego działania, świadectwem o innych chrześcijanach. Każde z nich ma swoją specyfikę. Świadectwo nawrócenia odnosi się do opowiedzenia, opisania momentu, w którym nastąpił przełom w relacji człowieka z Bogiem. Charakteryzuje się ono bardzo osobistym wyznaniem. Świadectwo Bożego działania dotyczy opisu działania Boga w życiu codziennym a świadectwo o innych dotyczy podzielenia się z innymi tym jak Bóg działał w życiu ludzi, których znamy lub, o których słyszeliśmy. Składający świadectwo powinien określić wcześniej, jakiego rodzaju świadectwo chce złożyć. Po za tym ważnym czynnikiem jest świadomość dostosowania świadectwa do słuchających. Inaczej mówi się świadectwo do młodzieży, inaczej do ludzi dorosłych a jeszcze inaczej do dzieci. Jest to ważne i pozwoli uniknąć mówiącemu rozczarowania związanego z niezrozumieniem tego, o czym mówi.

Bardzo istotna jest treść kazania. Jeżeli mówiący przez 10 minut opowiada o tym, w jakim „gnoju” było jego życie i kończy tą opowieść jednym zdaniem. „No, ale Bóg mnie wyzwolił” to można zadać pytanie, o czym było świadectwo, o Bożej łasce, czy o kupie gnoju? Aby uniknąć takich błędów należy zwrócić uwagę na to, że dobre świadectwo musi mieć: wstęp, w którym mówiący w interesujący sposób wprowadza słuchających w to, o czym będzie mówił. Historię, tj. opis zdarzenia, którym osoba dzieli się z innymi. Zwrócenie uwagi na Bożą łaskę, na Jezusa, jest to bardzo ważny element każdego świadectwa, bez którego jest to zwykła opowieść. Zakończenie, w którym mówiący podsumowuje wszystko i jeszcze raz zwraca uwagę słuchających na Boga.

Składając świadectwo mówiący powinni wystrzegać się następujących błędów. Po pierwsze, świadectwo powinno być krótkie. Należy rozróżnić między kazaniem a świadectwem. Czasem, składając świadectwo można wzorować się, świadomie lub podświadomie, na kazaniach, które słyszymy w zborze i opowiadać, i opowiadać upiększając i dodając kolejne myśli, pochodzące z chrześcijańskiej lektury lub kazań. Świadectwo to nie kazanie, musi być krótkie i dostosowane do okoliczności. Po drugie, świadectwo powinno być zrozumiałe. Należy używać języka pozbawionego slangu chrześcijańskiego, górnolotnego słownictwa, nieprzyzwoitych opisów i słów oraz popisywania się swoją wiedzą. Składając świadectwo staramy się zwrócić uwagę na Boga i jego działanie a nie naszą elokwencję, wyjątkowość lub ekstrawagancję. Po trzecie, składając świadectwo powinniśmy unikać opisów, które mogą spowodować czyjeś zażenowanie lub sprawić komuś przykrość. Świadectwo nie jest formą załatwiania porachunków lub zwrócenia uwagi na czyjąś efektywną pracę ewangelizacyjną, wszelka chwała należy się Bogu. Po czwarte, świadectwo nie powinno zawierać w całości żartobliwego, ignoranckiego tonu. Może ono zawierać żart, aby skupić ludzką uwagę lub spowodować rozluźnienie, jednak ogólny ton powinien być poważny zwracający ludzką uwagę na Boga. Po piąte, świadectwo powinno mieć strukturę, która jest zrozumiała i przejrzysta. Poruszanie zbyt wielu wątków może spowodować niejasność przesłania a zagłębianie się w szczegóły tak znuży słuchających, że zasną i stracą ze składającym świadectwo kontakt. Po szóste, świadectwo musi pochodzić z serca. Nie może to być wyuczona historyjka, choć nie oznacza to, że nie można się do świadectwa przygotować, którą powielamy automatycznie. Świadectwo musi być wypowiedziane szczerze inaczej ludzie nie będą ufać temu, co mówimy. Składając świadectwo należy ufać, że Duch Święty będzie dotykał się słuchających i dzięki naszemu opowiadaniu przemówi do nich.

oprac. Krzysztof Wawrzeniuk.